Lemur, czyli nocna zjawa

geneza wyrazu lemur
„Lemur” to etymologicznie ‘zwierzę-duch, zwierzę-widmo’. Wizerunki lemurów i lamny: J. Smit i J. Couch, źródło: Biodiversity Heritage Library (DP).

Holenderski językoznawca Michiel de Vaan wysuwa hipotezę, że łacińskie lemurēs i greckie Lámia mają wspólną nieindoeuropejską proweniencję. Jako możliwe źródło pożyczki badacz wskazuje języki anatolijskie lub etruski.


Bibliografia:

  • Dunkel A. R., Zijlstra J. S., Groves C. P. (2012), Giant rabbits, marmosets, and British comedies: etymology of lemur names, part 1, „Lemur News”, vol. 16, s. 64-70.
  • Frisk H. (1960), Griechisches Etymologisches Wörterbuch, b. II, Heidelberg.
  • Klein E. (1967), Etymological Dictionary of the English Language, vol. II, Amsterdam–London–New York.
  • Vaan M. de (2008), Etymological Dictionary of Latin and the other Italic Languages, Leiden–Boston.
  • Walde A. (1954), Lateinisches etymologisches Wörterbuch, Heidelberg.

Informacja zawarta w materiale graficznym (dla korzystających z czytnika ekranowego):

Etymologia słowa LEMUR

  • Zapożyczenie z łacińskiego lemur (o tym samym znaczeniu), utworzonego od lemurēs ‘złe dusze zmarłych, duchy, widma’.
  • Autorem nazwy lemur jest Karol Linneusz. Pierwotnie odnosiła się ona do drobnego ssaka naczelnego lori wysmukłego i nawiązywała do jego nocnego trybu życia oraz powolnych, przypominających ludzkie, ruchów.
  • Słowo lemur prawdopodobnie powiązane jest etymologicznie z nazwą dwóch gatunków rekinów: lamna, która zapożyczona została za pośrednictwem łaciny naukowej z greckiego lámna, spokrewnionego z greckim Lámia – nazwą znanego z mitologii greckiej krwiożerczego potwora.

Zapisz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s