Chuć chutliwca

Życiem chutliwca rządzą żądze. Kiedy samce tego australijskiego myszopodobnego torbacza osiągają dojrzałość płciową, jedynym ich celem staje się przekazanie swoich genów jak największej liczbie partnerek. Rozpoczynają wówczas gonitwę za samicami, walczą o nie z innymi pretendentami, a po udanych pojedynkach kopulują bez opamiętania nawet przez kilka tygodni, przy czym jedno zbliżenie może trwać i kilkanaście godzin. Owe miłosne zmagania są jednak dla chutliwców źródłem nie wielkiej rozkoszy, lecz wielkiego stresu, wywołującego wzmożoną produkcję kortyzolu, który osiąga w organizmie tych zwierząt tak toksyczny poziom, że doprowadza do ich śmierci. Słowem: chuć zabija chutliwce…

A co ciekawe, słowo chuć, od którego pochodzi nazwa chutliwiec, pierwotnie oznaczało nie ‘żądzę, zmysłowe pożądanie, namiętność’, ale ‘chęć, skłonność; smak’ i to właśnie z chęcią jest ono tożsame etymologicznie. Chęć i chuć są bowiem kontynuantami prasłowiańskiego *chǫtь ‘chcenie, ochota, pragnienie’ (utworzonego od prasłowiańskiego *chotěti ‘chcieć, pragnąć’, kontynuowanego w polszczyźnie przez chcieć), przy czym chęć rozwinęła się na gruncie polskim, a chuć – na gruncie czeskim, gdzie ma postać chutʹ i funkcjonuje w znaczeniu ‘chęć, ochota, pragnienie; smak’. Czyli chęć jest słowem rodzimym, a chuć – zapożyczeniem. I razem tworzą tzw. dublet etymologiczny – parę wyrazów mających wspólny źródłosłów, ale różniących się warstwą brzmieniową i z reguły także znaczeniem.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s